ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16. ΜΙΑ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16.  ΜΙΑ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ 

              

Κάστρο Κατσούλας Ερυθρές  28^η Ιανουαρίου 1080

Ωρα 20:30

Οι συνωμότες είχαν οδηγηθεί προς εγκλεισμό στις φρικτές φυλακές του κάστρου της Κατσούλας. Μετά από μία σεμνή τελετή, οι στρατοχωροφύλακες, υπό το επιτακτικό βλέμα του ίδιου του  διοικητή τους Αθανασίου Κομνηνού πάρεδωσαν τους επίδοξους ταραχοποιούς στην εξουσία του αρχιφύλακα Ιωάννη Αγρολάγνου. Ο Ιωάννης τους έθεσε όλους μαζί στο ευρύχωρο κελί υψίστης ασφαλείας του πρώτου υπογείου ορόφου. Το κελί αυτό βρισκόταν ακριβώς δίπλα από άλλο, στο οποίο τέθηκε προς κράτηση ένα άλλος κακούργος, που είχε συλληφθεί για κλοπή και άμεση κατανάλωση υδροπεπόνων. Ο άσχετος με την εξυφαινόμενη συνωμοσία κοκκινότριχος κακούργος, ήταν καθ΄όλη την διάρκεια της μεταγωγής τους σε απόσταση από τους πραξικοπήματίες, οι οποίοι, λόγω της δυσώσους οσμής, που αναδιδόταν από την ακατέργαση προβιά κριαριού, φρόντιζαν με βρίσκονται όσο τον δυνατόν μακρυά του. Η παρουσία αυτού του θλιβερού ανθρώπου επέτεινε το άγχος, τις φοβίες και εν γένει την δυσθυμία των ευγενών συνωμοτών.

Μοναδική, πλην όμως σπουδαία, παρηγοριά για τους ταπεινωμένους κρατούμενους, αποτελούσε το γεγονός ότι στο ευρύχωρο κελί υψίστης ασφαλείας, μεταφέρθηκε και η Ιωάννα η Μεγαλοπρεπής. Τούτο λειτουργούσε, από πλευράς ψυχής, καταπραυντικά, δεδομενου ότι αυτή η ύψιστη παρουσία τους παρείχε, πέρα από παρηγοριά, και τόνους αισιοδοξίας, ως προς την αβέβαιη, μετά τον εγκλεισμό, κοινωνική και κυρίως βιολογική προοπτική τους.

Η Ιωάννα ενεργώντας με αγνό αυθορμητισμό και με ευγένεια ψυχής, αγκάλιασε τους συντρόφους της, μοιράζοντας παραλλήλως ήχηρούς ασπασμούς, αλλά και διαφόρων επιπέδων και ποιοτήτων φιλοφρονήσεις. Μόλις ολοκληρώθηκε η συγκινητική αυτή διαδικασία συναπαντήματος, η Ιωάννα, απευθυνόμενη προς τους συγκρατούμενους της, είπε:

- Διαπιστώνω την απουσία της Ελένης της Ρουμελιωτίσσης ή κάμω λάθος;

- Δεν κάμεις λάθος Υπερτέρα, ανέλαβε να απαντήσει ο Σακχαρώδης. – Δεν είναι μαζί μας, γιατί, απ΄ότι έμαθα τέθηκε σε περιορισμό και απομόνωση στο κάστρο της στην Κάζα.

- Ααα…έτσι λοιπόν,  αντέδρασε η Μεγαλοπρεπής και αφού έκανε έναν μορφασμό εντονότατης καχυποψίας, ανακτώντας την ηρεμία της, είπε προς τους συγκρατούμενους της:

-         Αφού φθάσαμε σε αυτό το ελεεινό σημείο, ας εφαρμόσουμε το μέρος του σχεδίου «Κώστας Γκιόκας», που αφορά στην άμεση απελευθέρωσή μας από τα δεσμά αυτού του σκοτεινού κάτεργου.

Οι συνωμότες, γνώριζαν και μάλιστα πολύ καλά, ότι το μέρος αυτό, του ασύλληπτου, ως προς την ποιότητα της ραδιουργίας του, σχεδίου, περιελάμβανε το κάλεσμα καταδρομικής δύναμης, επικεφαλής της οποίας ήταν ο πρίγκηψ Γεώργιος ο Μπόζιος, ο οποίος  θα επιχειρούσε, την έστω, και αιματηρή, απελευθέρωση τους από την σκοτεινή και υγρή ειρκτή του κάστρου της Κατσούλας. Γνώριζαν, επίσης, ότι το κάλεσμα αυτό προς την καταδρομική ομάδα, η οποία σημειωτέον διαβίωνε κεκρυμμένη, επί ημέρες, σε σπήλαιο παρακείμενου λόφου, θα ελάμβανε χώρα με το άκουσμα ενός κωδικοποιημένου άσματος, που θα τραγουδούσαν οι κρατούμενοι.

Αυτό, όμως, που δεν γνώριζαν οι κρατούμενοι, ήταν ότι το σχέδιο «Κώστας Γκιόκας», στο οποίο περιλαμβανόταν και ο βίαιος απεγκλωβισμός τους, είχε πλήρως αποκαλυφθεί στην ηγεσία της τούρμας των Ερυθρών. Μετά από ανείπωτα βασανιστήρια και τεχνικές αποσπάσεως πληροφοριών, ο Χουάν Ραμόν Κλειτσίκας, είχε κατορθώσει να συλλέξει, από πιστούς οπαδούς της παλινόρθωσης, τις απαραίτητες πληροφορίες εκείνες, που συνέθεταν, και μάλιστα στο σύνολό του, το βδελυρό σχέδιο ανατροπής. Ο Ιβηρας, χρησιμποιώντας περίτεχνα, ως βασανιστικά όργανα, βραστά αυγά, τοξικά ραδίκια, γαμψά νύχια αρουραίων και καυτή παχύρευστη ποτάσα, είχε κάμψει το ηθικό των βασανιζομένων. Βέβαια ο Χουάν Ραμόν, προκειμένου αποσπάσει τις ζητούμενες πληροφορίες, είχε περαιτέρω υποσχεθεί στους βασανισθέντες την άμεση απελευθέρωσή τους, αλλά και την αποδοση της κινητής και ακίνητης πριουσίας τους, η οποία στο μεταξύ είχε δημευθεί. Όμως η υπόσχεση αυτή, είχε δοθεί με βάση το πνεύμα και την ηθική, που ο ίδιος ο Μοχθηρός του είχε στο παρελθόν διδάξει, ως νεαρού μέλους των συμμοριών αρπαγής και ληστείας, που καθοδηγούσε ο φιλοχρήματος ευγενής αυτός σύμβουλος. Για το λόγο αυτόν η υπόσχεση, φυσικά δεν τηρήθηκε, και οι βασανισθέντες, αφού ομολόγησαν και μαρτύρησαν,  με συνοπτικές διαδικασίες, ανασκολοπήθηκαν, εντός της κεντρικής πλατείες, υπό τις επευφημίες ενός αγανακτισμένου, οργίλου και κυρίως αιμοδιψούς πλήθους.

Φυσικά η διοίκηση της τούρμας, μόλις πληροφορήθηκε το επάρατο σχέδιο παλινόρθωσης, αμέσως με μαεστρία άβγαλτης οικοκυράς, εξύφανε το δικό της σχέδιο για την αποτροπή εφαρμογής του. Στο σχέδιο περιλαμβανόταν, μεταξύ πολλών άλλων, και η κατασκευή ενός κυκλικού διχτυού, διαμέτρου τριάντα περίπου μέτρων, από παχέα έντερα δίποδων ερπετών. Το δίχτυ αυτό θα κατασκευάζαν, φυσικά όχι αυτοπροσώπως, αλλά δια των δουλάρων τους, οι αρχόντισσες της τούρμας, που ως γνωστόν διέθεταν πνεύμα εργατικότητας και κυρίως αίσθηση καθήκοντος για την προάσπιση των τουρμικών δολερών συμφερόντων. Περαιτέρω στο εν λόγω σχέδιο αποτροπής, περιλαμβανόταν και η εκ του σύνεγγυς παρακολούθηση των συνομιλιών των ταραχοποιών, που θα ελάμβαναν χώρα εντός του ευρύχωρου κελιού υψίστης ασφαλείας στο οποίο είχαν αυτοί, ομού μετά της Υπερτάτης, εγκλειστεί.

Οι καθ΄όλα ανυποψίαστοι κρατούμενοι, ενεργοποιοώντας το σχέδιο απελευθέρωσης τους άρχισαν να τραγουδούν το προβλεπόμενο από το σχεδίο ανατροπής άσμα τους. Μταξύ των φωνών, που ρυθμικά ακούγοταν, διακρίνονταν αυτές του Υπονομευτού και του Σακχαρώδους, που μελωδικά μελίρρυτες, διέσχιζαν το φοβερό κάστρο και απλώνονταν σε όλη την περιοχή της Κατσούλας.

Η αρχοντισσά μας στέκεται ψηλά, ψηλά, ψηλά

Τόσο ψηλά, που με τον Θεό, λένε ότι  μιλά

Το Θέμα  αγναντεύει και κλαίει σιγανά

Αρχόντισσα κι αφέντρα να γίνει θέλει ξανά

Πρίγκηπα μου Γιώργη καταφρακτέ μου

Στ’ άσπρο σου τ’ άλογο καμαρωτέ μου

Πρίγκηπα Γιώργη κάνε του θαύμα σου

και θα σου φέρω εγώ το τάμα σου

Για την εξουσία, που  ήταν το πάθος μου

Προστατευσέ με από το λάθος μου

Πρίγκηπα Γιώργη συγχώρεσέ με

κι απ΄δεσμά του Βάλα απάλλαξέ με           

Το συγκινητικό και κατάφορτο συναισθημάτων αυτό άσμα τραγουδήθηκε σε κλίμα κατάνυξης και συγκίνησης τρείς φορές. Όταν έγινε αντιληπτή, στο πρίγκηπα Γεώργιο, τόσο η εκπομπή του, όσο και κυρίως το περιεχόμενό του, αυτός, αν και πλήρως σιδερόφρακτος, κάνοντας ευλυγιστες κινήσεις τυνήσιου χορευτού, βγήκε από το σπήλαιο του παρακείμενου λόφου και με ένα νεύμα του χεριού κάλεσε τα δεκαπέντε μέλη της συνοδείας του να τον ακολουθήσουν. Αφού ίππευσαν τα άλογά τους, ο Πρίγκηπας, με ακαταπαύστως ρέοντα δάκρυα, που διέσχιζαν το γλυκύτατο πρόσωπό του, είπε με στόμφο : - Πάμε παιδιά…… πάμε να συναντήσουμε την δόξα και να κάνουμε έρωτα με δαυτήν…..

Οι κρατούμενοι, μόλις ολοκλήρωσαν για τρίτη φορά το κωδικοποιημένο άσμα τους, έμπλεοι χαράς και αισιοδοξίας, άκουσαν από τον παρεκείμενο λόφο το αχολόγι, που εξέπεμπαν οι ήδη κινούμενοι κατάφρακτοι απελευθερωτές τους.

Ομως η χαρά και η αισιοδοξία τους δεν έμελε να κρατήσει πολύ. Λίγο μετά από την έξοδο των κατάφρακτων προς διενέργεια της επιχειρησιακής πράξης απεγκλωβισμού τους, ξαφνιασμένοι, αντελήφθησαν κίνηση στο διπλανό κελί τους. Ο έγκλειστος κακούργος, είχε ξεκλειδώσει το κελί του και κατευθυνόταν με γοργές κινήσεις προς τον φωταγωγό του υπόγειο ορόφου της φυλακής. Φθάνοντας στον φωταγωγό, με ασύλληπτη ταχύτητα άναψε έναν δαυλό πορείας μακράς διαρκείας και έριξε αυτόν εντός του φωταγωγού. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα να φωτισθεί όχι μόνο το μέρος του φωταγωγού, αλλά και ουσιαστικά και ολόκληρο το φρικτό κάστρο. Μόλις ολοκλήρωσε την ενέργεια του αυτή, έβγαλε την κοκκινότριχη περούκα καθώς επίσης και την δυσώδη προβιά, που του απέκρυπτε, όπως εν τέλει αποκαλύφθηκε ένα μυώδες, γυμνασμένο και καλλίγραμμο σώμα. Με ανοιχτά τα στόματα από την οδυνηρή έκπληξη, που ξετυλιγόταν λίγα μετρά από αυτούς, οι κρατούμενοι αντίκρυσαν τον Γεώργιο των Πιπιτσιδών τον Δαιμόνιο, ο οποίος λόγω της επιτυχούς έκβασης της αποστολής του, είχε ήδη αρχίσει να παίρνει ύφος ευτυχισμένης γαλιάντρας.

Ο πρίγκηπας Γεώργιος, αν και αντιλήφθηκε τον απρόσμενο φωτισμό του κάστρου, συνέχισε με την τρομερή ομάδα την πορεία προς το κάστρο. Η κίνηση προς την δόξα, τον τύφλωνε και τον εμπόδιζε να διαπιστώσει τις ακριβώς συνέβαινε.

Φθάνοντας στους πρόποδες του λόφους, που ελάχιστα μέτρα απείχαν από την πύλη του κάστρου ένα περιέργο επιφώνημα καταρράκωσε την ησυχία της, κατά τα λοιπά, ήρεμης νύκτας.

-ιου, ιου, ιου, ιου, ιου, ιου, ιου, ιου, ιου, ιου, ιου, ιου, ιου, ιου……..

Ο Γεώργιος δεν απέκτησε ποτέ την πολυτέλεια να ξαφνιαστεί από το παράδοξο αυτό επιφώνημα, δεδομένου ότι σε μηδενικό χρόνο αντιλήφθηκε ότι κατ΄αυτού του ιδίου, αλλά και της ομάδας του, είχε ριφθεί ένα γιγαντιαίο δίχτυ, το οποίο ήδη ίπτατο σε ύψος τριών μέτρων, από τις κεφαλές τους.

Μετά από το σύνθημα, που με αιθέρια κραυγή ποταμίσιας γοργόνας, είχε δώσει η Σοφία των Σουσανιδών με την μορφή του ακατανόητου επιφωνήματος, οι αρχόντισσες της τούρμα των Ερυθρών είχαν, με χάρη,  ευαισθησία και φαντασία, ρίξει το δίχτυ  κατά της σιδαρόφρακτης ομάδας. Ο αρχόντισσες μόλις έριξαν το δίχτυ, ξέσπασαν στα προβλεπόμενα, από τους κώδικες συμπεριφοράς της κοινωνικής τους καταγωγής και θέσης, χαχανητά.

Σε κλάσμα δευτερολέπτου από την στιγμή, που οι κατάφρακτοι είδαν πάνω από τις κεφαλές τους το ιπτάμενο δίχτυ, είχαν στο σύνολό τους εγκλωβιστεί εντός αυτού. Ο εγκλωβισμός αυτός, δημιούργησε έντοντο εκνευρισμό στους ιππείς, οι οποίοι. όντας ασχημα μπλεγμένοι στο δίχτυ, ήταν ανίκανοι να αντιδράσουν. Το μόνον, που έκαμαν, δια του επικεφάλης τους, ήταν να εκτοξεύουν, αλλεπάλληλες, πλην όμως άσφαιρες και ως εκ τούτου ακίνδυνες απειλές του τύπου : ­- Ανοίξτε ρεεεεε………..ξέρετε ποιος είμαι εγώ………..θα σας τιμωρήσω-

Αμέσως μετά, από τους πρόποδες του λόφου ξεπρόβαλαν, οπλισμένοι σαν αστακοί, στρατοχωροφύλακες, οι οποίοι αφού αφαίρεσαν τον οπολισμό των κατάφρακτων, έδεσαν αυτούς και τους παρέδωσαν προς εγκλεισμό, στον αρχιφύλακα Ιωάννη τον Αγρολάγνο, ο οποίος και τους παρέλαβε με ύφος υπηρεσιακής απάθειας. Ο ενέργειες αυτές της στρατοχωφυλακής έλαβαν χώρα υπό τις διαταγές του εκεί αυτοπροσώπως παραστάντος διοικητή Αθανασίου Κομνηνού, οποίος έντεχνα απέφευγε τις συσπάσεις του βλοσυρού του προσώπου, προκειμένου να μη θέσει σε κίνδυνο την ακεραιότητα της  περιποιητικής αλοιφής νύκτας, που ειχε θέσει επ΄αυτού.

Στη συνέχεια οι αρχόντισσες, θέλοντας να τιμήσουν την πατριωτική ενέργειά τους, αλλά και το πρόσωπο του αδικοχαμένου χοροδιδασκάλου τους Φωτίου, με προτροπή της Ευαγγελίας των Νικών, άρχιζαν να χορεύουν στο ρυθμό ενός, γνώριμου άσματος, που με φωνή καλοταισμένης φραγκόκοτας, τραγουδούσαν:

- Πέντε ποντικοί βαρβάτοι

μου χαλούσαν το κρεβάτι

κι άλλοι τρείς μουνουχισμένοι

μου το στρώναν οι καημένοι