ΚΕΦΑΛΑΙΟ 18. ΜΙΣΟΦΑΓΩΜΕΝΗ ΠΕΣΚΑΝΔΡΙΤΣΑ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 18. ΜΙΣΟΦΑΓΩΜΕΝΗ ΠΕΣΚΑΝΔΡΙΤΣΑ

              

Ανοιχτά των Αιγόσθενων 29^η Ιανουαρίου 1080

Ωρα 16:30

Είχε περάσει μία ημέρα από την πλωτή αναχώρηση της ερευνητικής ομάδας από τη Ελευσίνα με αρχική κατεύθυνση το λιμάνι της Πάχης, με σκοπό να μεταβούν από τον πλέον ασφαλή γι΄αυτούς δρόμο προς Αιγόσθενα. Μόλις έφθασαν στο μεγαρίτικο λιμάνι, και αφού πλήρωσαν με κίβδηλα νομίσματα τον καλοκάγαθο βαρκάρη, διένυσαν την λωρίδα γης που χωρίζει τον Σαρωνικό από τον Κορινθιακό κόλπο, χωρίς φυσικά να γίνουν αντιληπτοί από τους τελούντες σε δομική υπνηλία φρουρούς του Θέματος των Μεγάρων. Περί τις 10 το πρωί είχαν ήδη φθάσει στο λιμάνι του Αλεποχωρίου. Χωρίς να χάνουν ιδιαίτερο χρόνο διαπραγματεύθηκαν την τιμή των ναύλων με βαρκάρη, μέλος της τοπικής συντεχνίας των Κατσανιδών. Μετά από πολύωρες διαπραγματεύσεις συμφώνησαν με τον βαρκάρη να του καταβάλουν, για την αιτία αυτήν, το ποσό των πέντε τεταρτηρών, δηλαδή χρυσών νομισμάτων, που διέθετε σε πλήρη αφθονία ο Μοχθηρός χάρη στις οργανωμένες ληστρικές επιδρομές που, με μαεστρία διοργάνωνε και κυρίως χάρη στην απόδοση ενός πολυδαίδαλου τοκογλυφικού σύστήματος πώλησης χρήματος, που αυτοπροσώπως διαχειριζόταν.

Μόλις κλείσθηκε η συμφωνία, ο πάντοτε ενεργών αυτοβούλως και παρορμητικώς, υποδεκανεύς της στρατοχωροφυλακής Κωνσταντίνος Βαρβάς, αφού κατέβαλε μία σύντομη ερευνητική προσπάθεια, βρήκε ένα σχεδόν τετραγωνισμένο λίθο βάρους περίπου 15 κιλών, τον οποίο και έθεσε εντός του αποθηκευτικού χώρου του υπηρεσιακού κάρου. Η ενέργεια  αυτή του αεικίνητου στρατοχωροφύλακα, άφησε, τον μεν Μοχθηρό παγερά αδιάφορο, λες και γνώριζε κάθε λεπτομέρεια του σκοπού της, τον δε Νικόλαο με ένα τεράστιο ερωτηματικό πάνω από το καλοχτενισμένο κεφάλι του.

Καθ΄όλη την διάρκεια της απόκρυφης διαδρομής τους, το, εντός του ινδικού ελεφαντοτόμαρου, ευρισκόμενο σώμα παλλόταν από κινήσεις απέλπιδων προσπαθειών απευλευθέρωσης  από τα δεσμά του. Προκειμένου να κατευνασθεί η οχληρή σωματική δραστηριότητα του υπόπτου, ο Βαρβάς, λάκτιζε ανά τακτά χρονικά διαστήματα το εξωτικό τομάρι. Τελικά την πλέον αποτελεσματική λύση κατευνασμού έδωσε η χρήση, με ενέσιμο τρόπο, ενός καταπραυντικού ψυχοφαρμάκου, που είχε παρασκευάσει ο Αναστάσιος ο Βοτανοσυλλέκτης.

Τρείς ώρες μετά το μεσημέρι, αφού οι ερευνητές ξεκουράσθηκαν και έθεσαν τόσο εαυτούς όσο και το υπηρεσιακό κάρο και τα σύροντα αυτό κτήνη , εντός της πεπλατυσμένης βάρκας, που είχαν ναυλώσει. Αμέσως με την επιβίβασή τους και την αναχώρηση της βάρκας, ο βαρκάρης άρχιζε να μουρμουράει για το ύψος των συμφωνημένων ναύλων, που θεωρούσε χαμηλό και για την ανάγκη εύλογης προσαύξησής του, επικαλούμενος ευλόγως, πλην όμως  οψίμως, τον παράτολμο και επικίνδυνο χαρακτήρα της μεταφοράς.

Ο Μοχθηρός, είχε περιπέσει σε βαθύ στοχασμό, με τον οποίο αξιολογούσε τα γεγονότα, ως προς τα οποία οι αλλεπάλληλες διαδρομές των ταχυδρομικών κορακιών της τούρμας του διασφάλιζαν έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση. Η καθ΄οιονδήποτε τρόπο αξιολόγηση των γεγονότων αυτών, τον οδηγούσε στην ακόλουθη πορισματική σκέψη. Στο Θέμα της Μανδροειδυλλίας, είχε εξυφανθεί μία απίστευτη συνωμοσία. Η Ιωάννα η Μεγαλοπρεπής και οι πιστοί θιασώτες της, θέλησαν να εκμεταλλευτούν την δυσφορία, που είχε δημιουργηθεί στην τούρμα των Ερυθρών από την επιβολή, των, σε βάρος της, τελών ύδρευσης και αποχέτευσης. Η εκμετάλλευση της δυσφορίας αυτής, θα δημιουργούσε το κατάλληλο έδαφος, όχι μόνον επανεμφάνισης της Ιωάννας, αλλά και σε περίπτωση πλήρως αναταραχής και παλλινόρθωσής της στον αξιολάτρευτο θώκο του Θέματος.   Η αντίθεση, που δημιουργούταν, έπρεπε να οξυνθεί με μία πρόσθετη επιλεκτική παρέμβαση. Θα έπρεπε τα νερά της τούρμας να γίνουν ακατάλληλα. Προς τούτο επιβαλλόταν η αξιοποίηση προσώπου εμπίστου, που είχε δυνατότητα ελεύθερης κίνησης στο διοικητήριο του Θέματος. Το πρόσωπο, που δεν ήταν άλλο από τον, εντός του ινδικού ελεφαντοτόμαρου, κρατούμενο, έδρασε άμεσα και κατ΄αρχάς αποτελεσματικά, πλήν όμως η κατάσταση ξέφυγε από κάθε συνωμοτικό έλεγχο. Τα νερά, όχι μόνο έγιναν ακατάλληλα, αλλά και επικίνδυνα για την δημόσια υγεία, δεδομένου ότι η κατανάλωσή τους προκαλούσε την μεταδοτική ασθένεια του μετεωρισμού. Και όχι μόνον αυτό. Οι ενέργειες του κρατούμενου, στις οποίες περιλαμβάνονταν και οι αδικαιολόγητες επισκέψεις του στην τούρμα των Ερυθρών, έγιναν αντιληπτές από τρίτους – μάρτυρες. Η φυσική τους εξόντωση με την χρήση βελών από τον κρατούμενο ήταν η μοναδική λύση για την εξαφάνιση κάθε αποδεικτικού μέσου, η χρήση, του οποίου θα οδηγούσε στην αποκάλυψή του. Η ακαταλληλότητα των υδάτων, οι αλλεπάλληλοι φόνοι και κυρίως η πνιγηρή κλανίλα, που ατιμωτικά κατέπνιγε την τούρμα, προκάλεσε έντονη αγανάκτηση και δικαιολογημένο θυμό στην διοίκησή της και στους υπηκόους της, οι οποίοι θεώρησαν ως υπαίτιους της συμφοράς τον Θεματάρχη και το ευγενικό του συμβούλιο. Και τούτο, παρά το ότι, το συνωμοτικό δίκτυο, είχε πλήρως εξαρθρωθεί και οι συμμετέχοντες σε αυτό ήδη έπαιζαν τόμπολα με τους χνουδωτούς αρουραίους των φυλακών του κάστρου της Κατσούλας.

Περαιτέρω και παράλληλα η αντίθεση μεταξύ της τούρμας των Ερυθρών και του Θέματος της Μανδροειδυλλίας, είχε οξυνθεί, σε τέτοιο ανεξέλεγκτο βαθμό, που η μεταξύ τους πολεμική σύγκρουση ήταν όχι απλά αναμενόμενη, αλλά και τοπικά και χρονικά προσδιορισμένη. Τα στρατεύματα της τούρμας των Ερυθρών είχαν ήδη μετακινηθεί στον προκαθορισμένο τόπο διασποράς τους, έχοντας στρατοπεδεύσει πλησίον της μονής του προφήτη Ηλία και ανέμεναν διαταγές σύγκρουσης, δεχόμενα παραλλήλως αλλεπάλληλες ευχές και ευλογίες, από τον εκεί ευρισκόμενο μητροπολίτη Δωρόθεο. Ο Ευστάθιος, παράλληλα είχε μετακινήσει το σύνολο των μονάδων του στους πρόποδες της Πάστρας, όπου είχαν ήδη εγκατασταθεί. Ο τόπος της συγκρουσης δεν θα ήταν άλλος από το φρικαλέο στην όψη και άγονο υψίπεδο, που σχηματιζόταν στην περιοχή Γκούρι Μέλες – Κιάφα Βέρμη  - Μπουμπούρεζα – Αστροπελέκι, που συν τοις άλλοις αποτελούσε και έναν αμφισβητούμενο, ως προς την διοικητική του ένταξη,  γεωγραφικό τόπο, μία γκρίζα ζώνη, όπως θα λέγαμε σήμερα μεταξύ των τουρμών Ερυθρών και Μάνδρας.

Η σύρραξη αυτή, στο πλαίσιο των υφιστάμενων λυκοσυμμαχιών, θα οδηγούσε σε κατάσταση ευρύτερης ανάφλεξης στην περιοχή. Ο Μακρυνόριος, πιστός οπαδός του Θέματος, θα προσέβαλε την αφύλακτη δυτική πλευρά της τούρμας των Ερυθρών, ενώ παράλληλα η Γλυκερία των Σδούκων  η Αθυροστομος, πεισμένη από τις, ως συνήθως,  χωρίς αντίκρυσμα υποσχέσεις του Μοχθηρού θα επιτέθετο στο κάστρο των Μαρουγκιδών, το αμυντικό απόρθητο καμάρι της τούρμας της Μάνδρας.

Και ενώ ο Μοχθηρός σκεφτόταν να δράσουν άμεσα φθάνοντας έγκαιρα στο πεδίο της μάχης, με σκοπό να την αποτρέψουν, αποκαλύπτωντας τα όσα είχαν εξυφανθεί και τους πραγματικούς υπαίτιους, το μουρμουρητό του βαρκάρη διέκοψε τις σοβαρές του σκέψεις.

-­ Αδικούμαι άρχοντες, πέντε χρυσά δεν είναι τίποτις για τις υπηρεσίες, που σας πρσφέρω……κινδυνεύω να χάσω και την βάρκα μου…..Να μου δώκετε είκοσι χρυσα ……….θέλω είκοσι………

Τα αξιολύπητα μουρμουρητά δεν πτόησαν την ροή σκέψεων του μοχθηρού. Επρεπε, φθάνοντας στα Αιγόσθενα, και πριν μεταβούν στο χωρό του πολεμικού πεδίου να αποτρέψουν κάθε δόλια επιθετική ενέργεια, στην οποία θα προέβαινε ο Μακρυνόριος σε βάρος της τούρμας των Ερυθρών. Για τον λόγο αυτόν άρχιζε να επεξεργάζεται ένα σχέδιο στρατηγικής του ακινητοποίησης. Ενώ η κατάρτιση του σχεδίου του έβαινε προς ολοκλήρωση και η βάρκα πλησίαζε προς το λιμάνι των Αιγοσθενών, τα άθλια μουρμουρητά του βαρκάρη ακούσθηκαν  για μία ακόμη φορά, με πρόσθετο απειλητικό – εκβιαστικό περιεχόμενο.

-         Με πνίγει η αδικία………………έχω γυναίκα και παιδιά……θα με σφάξουν ……………..θέλω τριάντα χρυσά ……..τα αξίζω τα τριάντα χρυσά……θα μου τα δώκετε, αλλιώς θα αφήκω τη βάρκα ακυβέρνητη και δεν θα κάμετε τη δουλειά σας….μπουχαχαχαχα……τριάντα είπα ….., τριάντα λέγω, αλλιώς στον πάτο της θαλάσσης………

Ο Μοχθηρός, χωρίς να δώσει καμία σημασία στα λεγόμενα του βαρκάρη, έκανε ένα, απροσδιορίστου περιεχομένου, νεύμα προς τον Βαρβά. Ο υποδεκανέας, αφού ορθά εξέλαβε το νεύμα αυτό ως διαταγή, μετακινήθηκε από την θέση του και με χάρη αθίγγανου χορευτή, έφθασε στο κάρο. Από εκεί έλαβε τον δεκαπεντάκιλο λίθο, ο οποίος είχε περιτυλιχθεί με σχοινί, καμωμένο, από λομβαρδική αλογότριχα, που κατέληγε σε μία περίτεχνη θηλειά. Στην συνέχεια κινήθηκε με τον λίθο πισώπλατα στον ανυποψίαστο και ακόρεστο βαρκάρη και με μία αστραπιαία κίνηση φόρεσε την θηλειά στον παχύ λαιμό του.

-Τι μαλακίες είναι αυτές …………θέλω τα λεφτά μου…..θέλω σαράντα χρυσά………αλλιώς­ , δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει ο βαρκάρης, όταν δέχθηκε, ένα ασύλληπτης δύναμη, λάκτισμα από τον άξεστο στρατοχωροφύαλακα, με αποτέλεσμα να πέσει στην θάλασσα και στην συνέχεια, χάρη στον επ΄αυτού κρεμάμενο δεκαπεντάκιλο λίθο, να βρεθεί ανήμπρος στον πυθμένα αυτής. Στην συνέχεια και κατά την εξέλιξη του αποτρόπαιου αυτού θεάματος, ο Βαρβάς, αφού σκάλισε τη μύτη και βροντωδώς ρεύθηκε, είπε απευθυνόμενος στον γαλάζιο ορίζοντα.

-         Γεά σου βαρκάρη…..να δώκεις χαιρετίσματα στις όμορφες και στις χαμηλοκώλες……………

Και ενώ ο ατυχής βαρκάρης, κάνοντας χρήση της υποθαλάσσιας οδού,  επαιρνε την άγουσα για του επουράνιο βασίλειο, ο μεν οδυνηρά έκπληκτος Νικόλαος έκαμνε τετράκις τον σταυρό του, ο δε Μοχθηρός καταμετρούσε τα χρυσά νομίσματα, θωπεύοντάς τα, ευχαριστώντας την θεία πρόνοια που του τα άφηκε ανέγγιχτα στην θήκη του μανδύα του.

Κοντά στο λιμάνι των Αιγοσθενών, ο τουμάρχης των Βιλίων Κωνσταντίνος Μακρυνόριος, όντας εγκατεστημένος στο καπηλειό «Η φωλιά του Κουκιου», είχε ήδη διαβάσει την εντολή του Θεματάρχη για διεξαγωγή πολεμικών επιχειρήσεων στα δυτικά των Ερυθρών. Πρν όμως διατυπώσει με εξειδικευμενο τρόπο τις διαταγές του, στο στράτευμά του, που συνέχιζε να πολιορκεί ασφυκτικά το κάστρο του Αλαμανού βαρβάρου Μόρφατ, θεώρησε σκόπιμα ευγενικό να καταβροχθίσει μία φρέσκια, καλοψημένη πεσκανδρίτσα. Ακολουθώντας την αγαπημένη του συνήθεια άρχισε, με βουλιμία, να ροφά τα μάτια της από το ανατριχιαστικά άσχημο κρανίο της. Ευχαριστημένος από την εμπιστοσύνη, που του επεδείκνυε ο Θεματάρχης και έχοντας υποκύψει στην γαστρυμαργική ηδονή της βρώσης των ματιών του μικρού τέρατος, αλλά πλέον και της ουράς του, έκαμε:

-Μιάμ…..μιαμ……μιαμ………..

Όμως, όπως συμβάνει και με όλες τις απολαύσεις της ζωής, η διάρκεια της ηδονής αυτής, ήταν λίαν σύντομη. Ενώ προσπαθούσε να αποσπάσει τμήμα από τον ακανόνιστο κορμό του ακαλαίσθητου ιχθύος, βρέθηκε απρόσμενα εγκλωβισμένος σε μία μεγάλη απόχη. Την άκρη της απόχης κρατούσε ο παράτολμος υποδεκανέας, ο οποίος στην συνέχεια αφού περίδεσε και φίμωσε τον αιφνιδιασμένο τουμάρχη, έλαβε αυτόν και κίνησε προς άγνωστη κατεύθυνση, καταλείποντας στην τύχη της την ήδη μισοφαγωμένη πεσκανδρίτσα……