ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14. ΘΡΗΝΟΣ ΚΑΙ ΟΡΓΗ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14.  ΘΡΗΝΟΣ ΚΑΙ ΟΡΓΗ 

              

Ερυθρές  28^η Ιανουαρίου 1080

Ωρα 11:30

Σήμερα τα πάντα ήταν παγωμένα στην τούρμα των Ερυθρών. Αυτή την φορά δεν ήταν, από μόνα τους, ούτε το ψύχος, που δριμύ επικρατούσε στην πόλη, ούτε τα υγειονομικά μέτρα απομόνωσης, που είχαν επιβληθεί για την προληπτική αντιμετώπιση της νόσου, αυτά, που προκαλούσαν την σημερινή απίστευτα αρρωστημένα βωβή και απόκοσμα κρύα ατμόσφαιρα. Ηταν κυρίως ο σιωπηρός θρήνος, που είχε προκληθεί από τον αδόκητο και άδικο χαμό της αξιαγάπητης γραφέως. Ενας θρήνος,  που αποπνικτικά κατέκλυζε την απείθαρχη τούρμα.

Η χθεσινοβραδινή απώλεια της γραφέως, που ανήκε, κοινωνικά στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα των ευγενών, ετιμάτο σήμερα σε μία σεμνή θρηνητική τελετή, που  θα ελάμβανε χώρα εντός της μεγάλης θολωτής αίθουσας τελετών του τοπικού διοικητηρίου. Σε αντίθεση με τους τρείς προηγούμενους απολεσθέντες υπηκόους, που ανήκαν σε κατώτερα κοινωνικά στρώματα, ως προς τους οποίους η τούρμα περιορίσθηκε μόνον στην, προς τους συγγενείς τους, παραχώρηση ταφικών ασκών περιτυλίξεως πτωμάτων, η γραφεύς ετιμάτο ιδιαιτέρως, με την τελετή αυτήν.

Εκτός από το Βάλα, στην αίθουσα του διοικητηρίου, ήταν  και όλοι οι άρχοντες και οι αρχόντισσες, που συναποτελούσαν το ειδεχθές συμβούλιο του, πλην φυσικά του Κουτσολέοντος, ο οποίος απουσίαζε εξ αιτίας της θεόπνευστης ανακριτικής αποστολής, που του είχε ανατεθεί, καθώς επίσης και μέρος από τους εκεί απασχολούμενους γραφείς και θαλαμηπόλους. Ο αριθμός των παρισταμένων θρηνούντων λόγω των απαράβατων υγειονομικών μέτρων ήταν ειδικά λίαν περιορισμένος, και πριν από την είσοδό τους, είχε λάβει χώρα επιμελής καταμέτρηση αυτών, από τον μονίμως και ανά πάσα στιγμή παρόντα Χουάν Ραμόν Κλειτσίκα, τον αγέρωχο Ιβηρα, που με ευλάβεια και απαράμιλλη προσήλωση, παρείχε τις αναντικατάστατες υπηρεσίες του στην τούρμα.

Οι ευγενείς παριστάμενοι σήμερα είχαν ενδυθεί με βάση το υφιστάμενο πρωτόκολλο θρήνου. Οι άνδρες, και συγκεκριμένα ο Βάλας, ο Γεώργιος των Πιπιτσιδών, ο Στάμων ο Δαρυμαρεύς και ο αρχιδιδάσκαλος Υφαντής, φορούσαν ολόσωμους, ριχτούς λινους μαύρους μανδύες με μονού αριθμού πτυχώσεις, που έφεραν ρόζ μπορντούρα, εντός της οποίες απεικονίζονταν σκηνές των καθημερινών βιαιοτήτων, που ελάμβαναν χώρα από τους ευγενείς σε βάρος των υποτελών κοινωνικών στρωμάτων, ενώ στο σύνολό τους είχαν υποδηθεί ημίψηλές ταφικές αρβύλες, που ήταν πλεγένες από έντερα εξωτικών ερπετών. Οι γυναίκες και συγκεκριμένα η   Βασιλική των Τιμορινιδών, η Σωτηρία η Νομομαθής, η Παρασκευή των Ρενδουμιδών, η Κωνσταντίνα των Λαζουριδών,  η Ευαγγελία των Νικών και η Σοφία των Σουλτανιδών, είχαν και αυτές φροντίσει για την άρτια θρηνητική τους εμφάνιση. Ειδικότερα είχαν κάνει στο τριχωτό μέρος των κεφαλών τους, οι οποίες σημειωτέον καλύπτονταν από μωβ ελεκτρίκ τούλι, πενθιμα κυματιστά χτενίσματα με αχαλίνωτες άτακτα ριγμένες μπούκλες. Περαιτέρω φορούσαν ολόσωμους μαύρους χιτώνες, με ροζ στίγματα, που σημειολογικά παρέπεμπαν στα σύμβολα των ευγενών οικογενειών καταγωγής τους και στα λεπτεπίλεπτα πόδια τους έφεραν σκαρπίνια από ξύλο κέδρου Αλεποχωρίου.

Όμως οι αρχόντισσες αυτές δεν είχαν περιορίσει τις εκδηλώσεις του ανείπωτου θρήνου τους μόνον στην εξωτερική τους εμφάνιση. Τηρώντας απαράβατα τους εθιμικούς κανόνες δήλωσης πένθους, νωρίς το πρωί είχαν κουρέψει ακανόνιστα, με την ψιλή μηχανή κουράς αιγοπροβάτων τις δούλες τους, τις οποίες περαιτέρω είχαν βάλει να αυτομαστιγωθούν αλύπητα.    

Ενώ η συγκέντρωση τελούσε σε πλήρη απαρτία, στο βήμα ανέβηκε δεινή μοιρολογίστρα από τις Πλαταιές, που είχε προσληφθεί ειδικά για την περίσταση, έναντι λογικής αμοιβής, που είχε, μετά από πολύωρες διαπραγματεύσεις, συμφωνηθεί μεταξύ αυτής και του επιχειρηματικά και εν γένει εμπορικά έμπειρου Στάμωνος. Η μοιρολογίστρα άρχισε να εκπληρώνει το εργοληπτικό της καθήκον, ψέλλοντας, με την ηχητικά διατρητική κυμαινόμενη φωνή της, ένα μονωδικό άσμα, κάνοντας χρήση της οξείας δια πασών κλίμακας της  επταφθόγγου  βυζαντινής μουσικής.

«Σε έφαγε, σε έφαγε ο χάρος ο χτικιάρης

την ώρα, που επήγαινες, μαύρο ψωμί να πάρεις.

Στου Λάτου το λιθόστρωτο έπεσε το κορμί σου,

βέλος μακρύ κι αδέσποτο σου πήρε τη ζωή σου.

Ηταν απόβραδο, βαθύ μαύρο σκοτάδι

όταν με χάρη αφίχθηκες στα δώματα του Αδη.

Τώρα που έφυγες εσύ, γραφέα λαμπροτάτη

δάκρυ βαρύ ξεχείλισε στου Βάλα μας το μάτι.

Αφήκες πίσω πάπυρους, που ήθελες να γιομίσεις

μ’ αναφορές κι αιτημάτα και κάθε είδους ρήσεις.

Τώρα σε κλαίνε τα βουνά, οι κάμποι, οι αρχόντοι,

λίμνες, ποτάμια, ρέματα και θαλασσένιοι πόντοι.» 

Το, σμαραγδένιο ως προς την καλλιτεχνική του διάσταση, αυτό μοιρολόι, αφού άπαξ τραγουδήθηκε από την μοιρολογίστρα, στην συνέχεια, μέσα από κλάματα κι αναστεγμούς, επαναλήφθηκε τρις από τους παρισταμένους.

Παρά την βαθεία του οδύνη και τον έντονο ψυχικό του πόνο, ο Βάλας, που διέθετε διαστροφικά οξεία αντίληψη των εκεί τεκταινομένων, διέκρινε ότι, από την θέση των κλαιουσών αρχοντισσών, εκπεμπόταν και μία φωνή με ανδρική χροιά. Αμέσως, μετά την ολοκλήρωση του μοιρολογιού, με κοφτό τρόπο, απευθυνόμενους προς στους παρισταμένους, είπε:

-         Να φύγουν όλοι από την αίθουσα, πλην των αρχόντων συμβούλων.

Ενώ οι πιστοί γραφείς και θαλαμηπόλοι, είχαν ήδη αποχωρήσει, έμπλεοι απορίας, από την αίθουσα, ο Βάλας, χωρίς περιστροφές και εξηγήσεις είπε προς τον Χουάν Ραμόν, δείχνοντας προς τους απομένοντες άρχοντες.

- Μέτρησε, για μέτρησέ τους.

- Ο Χουάν Ραμόν, άρχισε να εκτελεί μεγαλόφωνα το καθήκον, που του ανατέθηκε. – Ενας, δυό, τρείς, τέσσερις……..εννέα, δέκα…….. και συνεχίζοντας με ικανοποίηση ανέφερε – Είμαστε εντάξει δέσποτα…….είναι δέκα και εσύ έντεκα, άρα……

- Δεν έπρεπε να είμαστε έντεκα, αλλά δέκα, γιατί λείπει ο Μοχθηρός σε αποστολή, άμυαλε Ιβηρα……επομένως κάποιος ή κάποια είναι…..

Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την παρατήρησή του ο Βάλας, όταν από το βάθος της αίθουσας και στην πλευρά των εκεί παρισταμένων αρχοντισσών, αντιλήφθηκε διαξαγωγή απότομων και ακανόνιστων σωματικών κινήσεων. Ένα άνδρας, που είχε περιβληθεί με την θρηνητική ένδυση των αρχοντισσών, προσπαθούσε να απομακρυνθεί από τον χώρο της αίθουσας και να βρεθεί εκτός του διοικητηρίου, εκμεταλλευόμενος την ύπαρξη ανοικτού παραθύρου. Ο άνδρας στην προσπάθεια του για αναγκαστική απομάκρυνση από τον χώρο, φθάνοντας στο κατώφλι του παραθύρου εξόδου του, πέταξε το μωβ ελεκτρίκ τούλι, που φορούσε το κεφάλι του και που κάλυπτε στο σύνολό του σχεδόν το πρόσωπό του. Εκθαμβοι οι παριστάμενοι ομαδόν αναφώνησαν:

- Θεέ και Κύριε……ο Μιχαήλ Σακελλάριος.

- Πιάστε τον …..πιάστε τον , ανέκραξε ο πλήρως αιφνιδιασμένος, από την απρόσμενη και ανεπιθύμητη αυτή παρουσία, Βάλας.

Ο Χουάν Ραμόν, αν και κινήθηκε, αστραπιαία, ως αφρικανικός αίλουρος, κατ΄αυτού, δεν κατόρθωσε να γραπώσει τον Θεματικό απεσταλμένο, ο οποίος πραγματοποιώντας ένα άλμα ‘εφηβου ουρακοτάγκου, αφού εξήλθε του παραθύρου και προέβαλε στον κεντρικό δρόμο έσπευσε εγκαίρως και επιτυχώς να εξαφανισθεί από το πεδίο δράσεως του Ιβηρος.

Και ενώ στον χώρο του διοικητηρίου εξελίσσονταν όλες αυτές οι στιγμές θρήνου σε αποδρομή καθώς επίσης και καταστάσεις μυστηρίου και αγωνίας, η οργή είχε καταλάβει την επικράτεια της τούρμας. Οι αναγκαστικά έγκλειστοι στις κατοικίες τους, υπήκοιοι, έχοντας πληροφορθεί πλήρως και επαρκώς τα όσα είχαν διαδραματισθεί, κυρίως κατά το αμέσως προηγούμενο βράδυ,  «έβραζαν» από οργή τόσο κατά των συνωμοτών, όσο και κατ΄αυτών, που πήραν τόσο βίαια και άδοξα την ζωή των τεσσάρων συμπολιτών τους.

Η υποβολή της αναφοράς του δαιμόνιου Γεωργίου των Πιπιτσιδών, σχετικά με την απόκρυφη συνάντηση στις κατακόμβες της Ζαπουρνιάς, επέδρασε καταλυτικά στις εξελίξεις. Αργά το βράδυ της προηγούμενης ημέρας, τέθηκε σε ισχύ ο codex catadotus rufiani και το παρακράτος της τούρμας, ενεργώντας κατ΄εντολή και για λογαριασμό του Βάλα, άρχισε να δρά. Μέλη της επίλεκτης ομάδας ιχνηλατών – ανθρωποεντοπιστών, της στρατοχωροφυλακής, με μη ένστολη περιβολή, σημάδεψαν τις θύρες των κατοικιών των συνωμοτών – θιασωτών της Ιωάννας της Μεγαλοπρεπούς. Το σημάδι δεν ήταν άλλο, παρά μία γιδοτόμαρη σακούλα με μπαγιάτικα λαχανικά, που είχαν βάλει στις εισόδους των κατοικιών των βυσσοδομούντων υπηκόων. Το πρωί, και ενώ ο ήλιος προσπαθούσε τεμπέλικα να σηκωθεί, στρατοχωροφύλακες, υπό τις διαταγές του Αθανασίου του Κομνηνού του Σινεμά, αφού εισήλθαν στις σημαδεμένες κατοικίες προέβησαν στις ικανές και αναγκαίες, για την κατάπνιξη της συνωμοσίας, συλλήψεις. Περαιτέρω, η στρατοχωροφυλακή προέβη σε κατασχέσεις, προπαγανιστικού, και όχι μόνο, υλικού, που βρέθηκε στις κατοικίες των συλληφθέντων. Δεκάδες εικονίδια με την μορφή της Ιωάννας, ψηφιδωτα με απεικονίσεις του πρίγκηπος Γεωργίου του Μπόζεως, έγγραφα με καταγεγραμμένα άσματα του Μπάμπη του Κανάκη του Μελωδού και κυρίως γραπτές εντολές και οδηγίες που αφορούσαν την θέση σε ισχύ και εφαρμογή του ανατρεπτικού σχεδίου «Κώστας Γκιόκας», έγιναν αντικείμενο αναγκαστικής δέσμευσης και ως τεκμήρια καταχωρήθηκαν στο τμήμα Ιχνηλασίας και Κατασκευής Υπόπτων της στρατοχωροφυλακής.

Οι συλληφθέντες, στους οποίους, μεταξύ πολλών άλλων, περιλαβάνονταν οι Ευάγγελος Υπονομευτής  και ο Κωνσταντίνος Σακχαρώδης, μετά από μία σύντομή έγγραφη ομολογία, που παρείχαν, οδηγήθηκαν, εντός ξυλινου επικαθήμενου κλωβού υπηρεσιακού κάρου στις φυλακές της Κουκούνεζας. Στο κολαστήριο αυτό οδηγήθηκε και η Πρικήπισα Αγγελική,  η οποία, όμως λόγω της ευγενικής της καταγωγής, μεταφέρθηκε με αργυροποίκιλτο κλωβό, που έφερε μεταξένιο δάπεδο σε πορφυρό χρώμα.

Η όλη επιχείρηση μεταφοράς προς εγκλεισμό των συνωμοτών, έλαβε χώρα υπό το βλοσυρό και άκαμπτο βλέμμα του Αθανασίου του Κομνηνού, ο οποίος παράλληλα περιποιούταν το πρόσωπό του, θέτοντας πούδρα άλατος Ιμαλαίων επ΄’ αυτού.

Την οργή των υπηκόων, ενέτειναν και οι πύρινοι λόγοι των παράδοξων μοναχών, οι οιποίοι επέρριπταν την ευθύνη για την δραματικά αρνητική κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει η πόλη, στον Θεματάρχη και την αυλή του. Ο Ζωανάς ο Κρής, διακήρυττε ότι αν δεν απαλλαγεί ο τόπος από την τυραννική κυριαρχία του Θεματάρχη, η τούρμα θα υφίστατο το σύνολο των πληγών του Φαραώ. Ο Κωνσταντίνος Μακελλάρης, γνωστός και με το γοτθικό προσωνύμιο Κωτσαρίκος, κραύγαζε για την αναγκαιότητα εκδήλωσης και ξεσπάσματος της λαικής οργής κατά του Θέματος. Και τέλος ο Σωτήριος ο Κώνστας ο Γυμνασιοδιδάσκαλος, διατράνωνε εμπράκτως  την αντίθεσή του προς το Θέμα, θέτοντας δημοσίως πτυέλους και κόπρανα επί διαφόρων ψηφιδωτών απεικονίσεων του Θεματάρχη.

Τα αυστηρά υγειονομικά μέτρα, που είχαν ληφθεί προληπτικά κατά του μετεωρισμού, ο οποίος σημειωτέον τελούσε φάση εξασθένισης και  αποδρομής, δεν στάθηκαν ικανά να συγκρατήσουν την οργή των υπηκόων. Σπάζοντας την κοινωνική τους απομόνωση, εξήλθαν από τις κατοικίες τους και συγκεντρωθέντες κατευθύνθηκαν στην κεντρική πλατεία της πόλης, συμπεριφερόμενοι ως ατίθασο στίφος. Κρατώντας στα χέρια τους, ακόντια, τόξα, και μαχαίρια, αλλά και αξίνες, αυτοσχέδια ρόπαλα και τσουγκράνες κοπής τσουκνίδας χαμηλής βλάστησης, εκτόξευαν υβριστικά συνθήματα κατά του θέματος. Περαιτέρω προέβαιναν και σε έκνομές ενέργειες, στις οποίες, μεταξύ πολλών  άλλων, περιλαμβανόταν και η κατακρήμνιση  του μοναχού Αθανασίου Λιωρίου από τον στύλο, επί του οποίου, επί σειρά ετών, ήταν εγκατετστημένος.

Μέσα στην έκρυθμη αυτή κατάσταση κοινωνικής αναταραχής, ο Μιχαήλ Σακελλάριος, είχε αφιχθεί σε σημείο έξωθεν του καπηλειού των Σωτηρίων, όπου κατά προγενέστερη συννενόηση θα συναντούσε την επίσης απεσταλμένη του Θέματος Μαγδαληνή. Μόλις αφίχη στον τόπο συνάντησης η Μαγδαληνή, ο Μιχαήλ παραδίδοντας σε αυτήν, την, επί παπύρου, αναφορά του, της είπε:

- Πρέπει να φύγυμε τώρα…..η κατάσταση έχει δυσκόλεψει πάρα πολύ για εμάς…..

Η Μαγδαληνή εκλαμβάνοντας την προτροπή του Μιχαήλ, ως διαταγή, αφου ίππευσε το γκριζόχρωμο τρίποδο μουλάρι της, έσπευσε να απομακρυνθεί, καταλείποντας μόνο του τον απεσταλμένο του Θεματάρχη.

Ο Θεματάρχης, θεωρώντας εύλογα, ότι έχει ολοκληρώσει το καθήκον του, αφού πήρε βαθειές ανακουφιστικές ανάσες, αφουγκράσθηκε τους αλλαλαγμούς του οργίλου πλήθους, τελώντας σε κατάσταση πλήρους, κολχλάζουσας ανησυχίας, αλλά αμηχανίας.

Η κατάσταση αυτή δεν έμελε να διαρκέσει επί πολύ. Ενώ ο Μιχαήλ, σχεδίαζε νοερά την επόμενη επικίνδυνη αποστολή του, βρέθηκε ξαφνικά εγκλωβισμένος εντός μίας γιγαντιαίας απόχης, την οεριχάλκινη λαβή της οποίας κρατούσαν τα ατσάλινα τριχωτά χέρια του Χουάν Ραμόν. Κοντά στο σκηνικό αυτό και ο σαρδονίως μειδιών,  με ικανοποίηση Γεώργιος των Πιπιτσιδών, ο οποίος, επιστρατεύοντας για μία ακόμη φορά το δημιουργικό του δαιμόνιο,  είχε συλλάβει και το, μετα της απόχης, επιτυχές τελικώς ως προς την εφαρμογή του,  σχέδιο σύλληψης του Μιχαήλ………………………………….