ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10. ΕΝΑΣ ΦΟΝΟΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10. ΕΝΑΣ ΦΟΝΟΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΡΙΟ

              

Ερυθρές 27^η Ιανουαρίου 1080

Ώρα 07:40

Είχε ήδη ξημερώσει, μάλιστα για τα καλά θα έλεγε κανείς, και  η πόλη των Ερυθρών τελούσε σε κατάσταση πλήρους ησυχίας, λόγω  της εφαρμογής των αδυσώπητων μέτρων κοινωνικού αποκλεισμού εξ αιτίας της επιδημίας του μετεωρισμού. Κανένας θόρυβος, ακόμη και ο πλέον ανεπαίσθητος δεν εκπεμπόταν από το οικιστικό συγκρότημα, εντός του οποίου, σημειωτέον, είχε απαγορευθεί κάθε είδους παραγωγική δραστηριότητα. Η μοναδική δραστηριότητα, που ελάμβανε χώρα ήταν αυτή των αγρεργατών και των δουλοπαροίκων, που συνέχιζαν ακατάπαυαστα τις εργασίες τους στους εκτός πόλεως αγρούς, υπό τον διαρκή φόβο και την συνεχή απειλή των μαστιγίων των επιστατών των ευγενών γαιοκτημόνων. Σε κάθε περίπτωση η νεκρική ησυχία είχε για τα καλά επιβληθεί στην αυτοαπομονωμένη πόλη.

Την απόλυτη αυτή ησυχία, ήλθε να διαταράξει ο διαπεραστικός ήχος ενός παραδοσιακού εύθυμου άσματος, με τόπο εκπομπής αυτού την νότια πλευρά της πόλης.

­- Πέντε ποντικοί βαρβάτοι

μου χαλούσαν το κρεβάτι

κι άλλοι τρείς μουνουχισμένοι

μου το στρώναν οι καημένοι

Το εν λόγω άσμα τραγουδούσε, με τον πλέον εύθυμο τρόπο, ο εκ  των Λάμπρων Φώτιος, ο γνωστός χοροδιδάσκαλος της πόλης, επαναλαμβάνοντας διαρκώς τους στίχους του. Ο Φώτιος ήταν έμπλεος χαράς, επειδή είχε εξασφαλίσει από τον τουμάρχη ειδική άδεια κίνησης, προκειμένου να μεταβεί στην περιοχή του ρέματος της Γαιδάρας και να πλύνει στα γάργαρα νερά του τις στολές των χορευτών του. Ο Φώτιος όντας συνεπής στις υποχρεώσεις του προς τους μαθητευόμενους χορευτές του, που στο σύνολό τους προέρχονταν από τις ευγενικές κάστες, φρόντιζε με ιδιαίτερη επιμέλεια τις χορευτικές στολές, διατηρώντας τις επαρκώς καθαρές.

Ο Φώτιος φθάνοντας στον τόπο εκτέλεσης του έργου του και συγκεκριμένα στο σημείο με τις καλαμιές, απίθωσε το τεράστιο κοφίνι με τις, υπό καθαρισμό ενδύσεις, και στη συνέχεια κοιτάζοντας αριστερά και δεξιά έδειχνε να απολαμβάνει το αισθητικά ανυπέρβλητο τοπίο της Γαιδάρας.

Κατά τη στιγμή εκείνη ο Φώτιος διέκρινε, προς το τέλος της περιοχής του καλαμώνα, την κίνηση μίας σχηματικά απροσδιόριστης σιλουέτας. Ο Φώτιος καθοδηγούμενος από το πνεύμα της οξείας περιέργειας, που τον διέκρινε, προχώρησε προς την κινούμενη μάζα. Μετά από λίγα μέτρα ο αμέριμνος χοροδιδάσκαλος έφθασε μπροστά της και η πρόσκαιρη ανησυχία του σχετικά την απρόβλεπτη παρουσία, κάμφθηκε, όταν αναγνώρισε τον μαυροφορεμένο άνδρα, που εμβρόντητος τον αντίκρυζε.

-Αξιοσέβαστε εσύ εδώ; ………..πως από τα μέρη μας;…… ήρθες να δροσιστείς στα άδολα νερά της Γαιδάρας;

Ο αναγωρισθείς ήδη επισκέπτης, ουδόλως αποκρίθηκε στις ευγενικές απορίες του Φώτιου και μετά από μία, χρονικά απειροελάχιστη, στιγμή αμηχανίας, έβγαλε από τον μαύρο μανδύα του ένα τόξο, έθεσε σε αυτό βέλος, το οποίο στην συνέχεια εκτοξεύθηκε προς τον συγκυριακά ατυχή χοροδιδάσκαλο. Το βέλος καρφώθηκε  στο λαιμό, του ανήμπορου να αντιδράσει Φώτιου, ο οποίος έπεσε στο έδαφος, προκαλώντας ένα απόκοσμο βρόντο.

Ο άγνωστος, φόρεσε την κουκούλα του, επανατοποθέτησε στην θήκη του μανδύα του το φιαλίδιο, που ανα χείρας, κρατούσε κατά την στιγμή της αποκάλυψής του και μετακινώντας το σώμα του χοροδιδάσκαλου, απέθεσε αυτό εντός της πυκνότερης βλάστησης του καλαμώνα, με καταφανή σκοπό την, έστω και προσκαιρη απόκρυψή του. Όμως οι ενέργειες  του αγνώστου για την  εξαφάνιση των τεκμηρίων της εγκληματικής του ενέργειας δεν περιορίσθηκαν στην προαναφερόμενη πράξη. Ο άγνωστος κατόρθωσε να αναγνωρίσει το σημείο της άφιξης του Φωτίου και αμέσως αφού άδειασε το κοφίνι με τις χορευτικές ενδύσεις στα κιτρινοπράσινα νερά της Γαιδάρας και πέταξε αυτό στις πυκνές καλαμένιες φυλωσιές, έσπευσε ταχέως να απομακρυνθεί από τον τόπο του σκαιότατου εγκλήματος, που τόσο αδίστακτα είχε διαπράξει.

Οι, εντός του περικαλλούς ρέματος,  ατάκτως ερριμμένες χορευτικές ενδύσεις, μετακινήθηκαν από την ροή  των νερών, που κατευθύνονταν προς τα αρχοντικά πηγάδια. Μεγάλη ποσότητα των ενδύσεων αυτών αποτέθηκε στο δίκτυο των πηγαδιών της οικογένειας των Μπελσών και τα απέφραξε. Διαπιστώνοντας την εν λόγω απόφραξη και την εξ αυτής συνεπαγόμενη διακοπή  λειτουργίας των πηγαδιών τους, οι κόμητες Αναστάσιος και Ιωάννης των Μπελσών, αφού προέβησαν σε ασυλλήπτου μορφής και περιεχομένου βλασφημείες κάνοντας χρήση των γνωστών ουρανομηκών κραυγών τους, στην συνέχεια ενημερωσαν τον συμβουλο ημερήσιας υπηρεσίας της τούρμας, τον Γεώργιο των Πιπιτσιδών. Ο Γεώργιος, ενεργώντας αστραπιαίως, αμέσως συγκρότησε τεχνικό συνεργείο, με επικεφαλής τον Ιωάννη τον Κολομβό και μετέβη στον τόπο, όπου είχε συντελεσθεί το υδραυλικό έμφραγμα. Το συνεργείο, ολοκλήρωσε το έργο του, απομακρύνοντας από το δίκτυο τις χορευτικές ενδύσεις και ο Γεώργιος αφού αντάλλαξε διάφορες ακατανόμαστες ύβρεις με τους κόμητες αποχώρησε.

Όμως ο Γεώργιος, όντας πνεύμα ανήσυχο και άοκνο, δεν επέστρεψε στον διοικητήριο, δηλαδή στον τόπο άσκησης των σημερινών του καθηκόντων. Ακολουθώντας την εικαζόμενη αντίστροφη πορεία, της δια της υδάτινης ροής, κίνησης των χορευτικών ενδύσεων προς το συγκεκριμένο δίκτυο πηγαδιών, συμπέρανε ότι αυτές είχαν ριφθεί στο σημείο του ρέματος της Γαιδάρας. Ο Γεώργιος αφού μετέβη με εξειδικευμένο συνεργείο καθαρισμού στο ρέμα, εξέτασε σπιθαμή προς σπιθαμή τον εκεί ευρισκόμενο καλαμώνα. Κατά την, εκ μέρους του γενομένη έρευνα,  δεν εξηύρε μόνον το κοφίνι μεταφοράς, αλλά ανακάλυψε και την σωρό του ατυχούς χοροδιδασκάλου. Στην  συνέχεια και χωρίς καμία χρονική υστέρηση ο Γεώργιος ειδοποίησε τον Βάλα και τον διοικητή της στρατοχωροφυλακής Αθανάσιο Κομνηνό.

Μετά από λίγο στο τόπο της αποτρόπαιας πράξης συνωστίζονταν έντονα ανατριχιασμένοι, προβληματισμένοι, συνοφρυωμένοι και κυρίως έκδηλα ανήσυχοι, ο Βάλας με τους συμβούλους του καθώς επίσης και ο Κομνηνός με δύο επιθεωρητές του σώματος, που με χάρη και ικανότητα διοικούσε.

Μετά από λίγο ο Βάλας, αφού άδειασε την παραγεμισμένη φούσκα του κατουρώντας με βουλιμία στο ρέμα, έσπασε την αμήχανη σιωπή των παρευρισκομένων, λέγοντας - Στείλτε άμεσα ταχυδρομικό κοράκι στον Μοχθηρό για να ενημερωθεί σχετικώς……… πρέπει να έχει ήδη ξυπνήσει και να μεταβαίνει στους αμπελώνες της Οινόης ……….

Ερυθρές - Κάστρο Κατσούλας 27^η Ιανουαρίου 1080

Ώρα 10:05

Το επισκεπτήριο της Ελένης της Ρουμελιωτίσσης στις φοβερές φυλακές του κάστρου της Κατσούλας, είχε ήδη ολοκληρωθεί και η πριγκήπισσα, μαζί με την συνοδεία της ήταν ήδη σε τροχιά αποχώρησης. Η Ελένη όντας πιστή στο φιλανθρωπικό της έργο, είχε για μία ακόμη φορά επισκεφθεί τις τρομερές φυλακές της Κατσούλας, προσφέροντας στους δεσμώτες της, είδη τροφής και ρουχισμού αλλά και συμβουλές ψυχολογικής υποστήριξης, με σκοπό την απάλυνση του καθημερινού τους πόνου. Σήμερα, ποιος ξέρει γιατί, παρείχε τις θεάρεστες υπηρεσίες της με δύο άγνωστα συμπράττοντα πρόσωπα, που την συνόδευαν φορώντας μανδύες σε χρώμα εκρού πρόωρα νεκρής αδέσποτης ελαφίνας. Κατά την διάρκεια της εκεί παρουσίας της, επισκέφθηκε για μία ακόμη φορά την, εντός του πολυτελούς της κελιού, έγκλειστη Ιωάννα την Μεγαλοπρεπή, επιδεικνύοντας κατά τον τρόπο αυτό πνεύμα ανυπέρβλητης ηθικής ανωτερότητας.

Κατά την έξοδο της από την πύλη συναντήθηκε με τον αρχιφύλακα Ιωάννη των Γκιοκεζαίων, ο οποίος κοιτούσε με απλανές βλέμμα τον κάμπο. Η Ελένη με χαρά απευθύνθηκε προς αυτόν. ­– Τι κάμεις Γιαννάκο μου;  Είσαι καλά; Πόση χαρά παίρνω όταν σε βλέπω; Θα τα ξαναπούμε σύντομα γλυκούλη μου…….Σε χαιρετώ….-

Ο Ιωάννης, μετά από τα γλυκερά λόγια αυτά, σε κατάσταση πλήρους ευαρέσκειας, που εκφραζόταν με ένα πλατύ χαμόγελο στο ιδιόμορφα ανέκφραστο πρόσωπο του, έσπευσε να χαιρετίσει την Ελένη και την συνοδεία της με μία κίνηση του αριστερού του χεριού.

Η Ελένη, μαζί με τους συνοδούς της, αφού ίππευσαν τα άλογα τους, αναχώρησαν με προφανή κατεύθυνση το κάστρο της Κάζας. Αφού διήνυσαν μία απόσταση ενός περίπου χιλιομέτρου και χωρίς πλέον να υφίσταται  οπιτική επαφή με το κάστρο της Κατσούλας, ο ενας από τους συνοδούς, βγάζοντας απότομα την κουκούλα είπε:

- Εσκασα μέσα  σ΄αυτήν την μαλακία, επιτελους πότε θα τελειώσει αυτή η ιστορία;  

-Πάψε επιτέλους να μουρμουράς χθαμαλότατε Κωνσταντίνε Σακχαρώδη. Μάθε πλέον να εκτελείς με συνέπεια τα καθήκοντα μίας τόσο σοβαρής αποστολής, είπε ο έτερος συνοδός αποκαλύπτοντας το πρόσωπό του, που δεν ήταν άλλη από την πριγκήπισσα Αγγελική.

- Σταματήστε επιτέλους να διαπληκτίζεστε αγαπητά μου ζουζούνια, έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας…… είπε παρεμβαίνοντας με το χαρακτηριστικό μειλίχιο ύφος της η Ελένη.